به گزارش خبرگزاری حوزه، وقتی از «پناهگاه» سخن میگوییم، ذهنهای خسته ناخودآگاه به دنبال حصاری برای امنیت یا دیواری برای تکیه میگردند. اما برای رهبری که بار سنگینِ هدایتِ یک امت را بر شانههای خود داشت، پناهگاه نه در زمین، که در آسمان کلمات جستوجو میشد. روایات حاکی از آن است که در محفلی، رهبر شهیدمان با خواندن ابیاتی از مرحوم اخوانثالث، آن را خطاب به مأمنِ جان و پناهِ خویش زمزمه کرد؛ گویی در اوجِ خدمت، در کلماتِ شاعر پناهی برای خلوتهای خود یافته بود:
ای تکیهگاه و پناه
زیباترین لحظههای
پرعصمت و پرشکوه
تنهایی و خلوت من
ای شط شیرینِ پرشوکت من
ای شط پرشوکت هر چه زیباییِ پاک
ای شط زیبای پرشوکت من
ای رفته تا دوردستان
آنجا بگو تا کدامین ستاره است
روشنترین همنشین شب غربت تو؟
ای همنشین قدیم شب غربت من
در مستند کوتاه «پناهگاه»، دوربین ما به میان مردم رفته تا پاسخ یک پرسش بنیادین را جستوجو کند: «آیا رهبر شهیدمان پناهگاهی داشت و آن مأمن امن، کجا بود؟»
این مستند، روایتی است از نگاهِ مردم به سیره و جهانِ درونِ کسی که همواره در میدان بود، اما دلی در گرویِ مقصدی دیگر داشت. شما را به تماشای این مستند دعوت میکنیم.
نظر شما